Karanlık bir oda var içinde kalıplaşmış tüm mevsimleri barındıran, ben ise yanıp sönen bir ışık. Bedenle ruh hiçbir zaman anlaşamaz çünkü ikisi de paramparca birer akıntıdır, bizde öyleyiz ruh ve beden gibi. Karanlık odada mum ışığı mı arıyorsun desen siktir der sırtımı dönerim o acizlerin işidir çünkü. Oturur birbirimizle çarpışan karanlıkta endişe kavurmuş beynimi ararım birer birer. Yahu siz manyak mısınız benim gibi?
İnsan karanlıktan daha müsait bi yer mi bulur, sütü kesilmiş kaburgaların içinde kendini yoğurmak için. Kimse senin mum ışığın olmayacak o ışık kendin olacaksın, bana bakın ben karanlıkta kansere çözüm buluyorum hipolar ilişkiler düzenliyorum kendime sen ise mum aramakla uğraşıyorsun yahu bi siktirip gider misin? Sen mesela kendini bulutların üstüne atsan Shakespeare'yi göremezsin ama ben karanlıkta ona intihar dersleri veriyorum beraber soneler yazdık ama ben şair olamadım, olamam da. Karanlığa çekin kendinizi mum ışığı gider birgün yine karanlık kalır hepimizin yarım kabuk bedenine..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder