Mutsuzlar Uyudu..

Mutsuzlar uyudu..

Toplumda klişe bir söz vardır: “Mutlu olanlar uyudu, mutsuz olanlar uyumadı.” diye. İşte bu sözü reddediyorum ben, bağzı bedenlerin toprağı reddettiği gibi. Mutlu insan neden mutluluktan kaçsın, neden mutluluktan mutluluk peydahladığı bir tekneyi terk etsin ki? Mutlu insan mutluluğunun, sevincinin tadını çıkarır kan fışkırışlarına inat, uyku ihtiyaç olmadığınca aklına bile gelmez. Mutluluktan uyuyan insana hiç rastlamadım. Evet, kafası AT kadar rahat olabilir ama bu yemyeşil bir bahçeden kaçma imtiyazını sunmaz. Mutluluk saksıdaki ilk tomurcuktur bu tomurcuk görmezden gelinmez. Mutluluk iki ruhun bedenlerinden akıp kana kana akmasıdır. Bu durumda mutlu olanlar neden uyusun ki hem de kaybedecek mızrap vuruşlarının kıyısında, denize sıçrayan su damlası nağmelerinde. Ben mutlu olunca uyumam belki bir daha olamam diye belki de bir daha gecemde güneş açmayacak diye. Ben mutlu olunca uyumam belki bir daha olamam diye belki bir daha gecemde güneş açamayacak diye. Ben mutlu olunca uyumam belki bir daha papatyaları öpemem diye. Ben mutlu olunca o sıcak meltem rüzgarına bir daha rastlamam diye uyumam. Mutluluk dişimizde parlayan kıyı kuytu pirinç taneleridir, uyursan bir ihtimalin yok oluşu gibi. O iliklerinin yüreğinde ki sıcaklığını kimse kaybetmek istemez.

Ama mutsuz olmak öyle midir? Değil, tabi ki…

Mutsuz insanın kaybedecek bir şeyi yoktur, çaresiz hasta gibidir. Kaçmaktan, saklanmaktan başka çaresi yoktur. Bazen bir köpeğin salyası kadar yalnızdır. Bazen hipodromdaki AT kadar çaresizdir. Onun için mutsuz olanların mutluluğu arayışıdır uyku, orada saklıdır kaçmanın fısıltıları. Belki bir ihtimaldir uyku, mutsuzlar için, tıpkı güvertede ki martılar gibi. Mutsuz insan bazen camii avlusunda bırakılmış bir çocuk gibi hisseder kendini. İşte tamda bu noktada ihtiyaç duyar uykuya ve yatağına attığı kıvrak çalımlardan sonra uyur.

“Ve mutsuz insan uyumaktan başka çare kalmadığını anladığı için uyudu dünyanın tenha duvarında, ama mutlu insan mutluluktan uykusuzluk peydahladı kalabalık evrenine.”

Avucumuzda kalan son avuntu parçalarının aslı buydu bana göre.

Mutsuz olanlar uyudu, mutlu olanlar uyumadı..