1
Adını söverken ağzıma sıkışıp kalan harfinden öperim.
2
Yalnızlar sokağında kalabalık bir kenti oynuyoruz.
Yağmurda yalnızlığımızı teselli eden şemsiye gibi.
3
Kahrolsun bağzı sensiz gülümsemeler.
4
Ah sen!
Çay içerken yaktığım sigara,
bir sonraki fotoğrafımın harikulade mimarı.
5
Senden öncesi pek mühim değildi.
Sonra seni gördüm tenha bir kalabalıkta zaten
Sonrasını ben bile bilmiyorum.
6
Bağzı şeyleri söylemek için susuyorum
7
Dudaklarından süzülen ince belli çay olmak istiyorum,
bilirsin seni de çok severim çayı da.
Neyse hadi koy da çay içelim.
8
Hep bizi sevenleri üzmedik mi?
O zaman neyin masumiyeti bu?
9
Senin gölgenin yalnızlığında kronometremi
tuttuğun vakit sana maruz kaldım.
Çünkü sana ancak maruz kalınır.
10
Senin verdiğin nefesi içime çekerek
sendeki ruhumda nikbin bir hava inşa ediyorum.
11
Ben yazarken hep fotoğrafına yer verdim
hayatımda.
12
Muazzam bir kütle halinde büyüyen
kayıtsız şartsız bağlanan başka
nasıl bir duygu olabilirdi ki?
13
Kafamın içinde oraya buraya kaçan
bir türlü yakalanmayan bir şeyi tutmaya
çalışır gibi maruz kalıyordum sana.
14
Seni masumiyetimin müzesine gömüyorum.
O masumiyet hep kalacak,
o müze hep yaşayacak.
15
Yağmur yağıyordu,
kirpiklerinin etrafındaki damlalar dünyayı ıslatıyordu.
Dünyanın ıslanmaması mümkün müydü?
Mümkün değildi galiba.
Dünyayı ıslatan kirpiklerinin damlalarından öperim.
16
Ve sen kırlangıç kuşlarının sokağında
kırık bardaktaki çay,
sen ki küçük çocuklar gibi yüzümüze gülen bahar.
Neyse “SEN” anlatmaya yetmez.
17
Kalabalık bir şehrin en cüz’i köşesi olmalıydık belki de.
Gerçeklerin amansızca dışa vurulduğu yer.
18
Hayatımda karşılaşmadığım birinin gülüşü,
Ansızın benim için nasıl bir noksan olabilirdi ki?
Bakın bu bir dramdır.
19
Sana güneşin batışında küfür ediyorum,
sana hiç aklımdan çıkmayışında küfür ediyorum,
sana ağız dolusu küfür ediyorum,
sana, sana hep küfür ediyorum!
Sahi sevmek de küfürdü ya.
20
Şizofren bir morgda kronik bir hastanın
absürt gülüşünü oynuyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder