Darbe..

Darbe..


Bugün güzel bir bahar günü gözlerimi açtığım gibi kadıköye gitmek istedim ve uyanıp direk vapura binip kadıköye geçtim vapurda yaptığım kahvaltı ( simit-ayran ) dünyanın 8. harikasıydı bunu bi ben bir Alper birde Esin bilir, hele ki kahvaltıdan sonra yaktığım cigara hani burçak tarlasında yada çiçeklerle dolu bir bahçede kısaca kestirirsin ya tam da o kestirdiğin kısacık dünya tatlısı uyku süresi gibiydi öyle derdi çünkü Alper. Hatta Esinin gözlerine bakıp söylüyordu bunu Alper bende kafamı eğer küçük bir tebessümle tepki verirdim ama yinede o mücadele ettiğimiz günleri özlüyorum be Alper, özlüyorum be Esin, özlüyorum be Kamil, sanki göğsümün bi yerlerinde sıkışıp kalmış o günlerimiz.

Alperi gördüm yıllar sonra onu görmek beni çok şaşırttı hemende tanıyıverdim gençliğimin en harbi delikanlısı, cesur yüreği, birçok gencin örnek aldığı Alper Gezmez'i. Yavaşça yürüyordu elinde gençliğindekinin aksine şiir değilde öykü kitabı, gözünde gençliğinde çıkarmadığı yuvarlak güneş gözlüklerinin aksine dereceli yuvarlak gözlük, üzerinde okulda her zaman tüm olaylarda en önde olduğu ve onu bir kalkan gibi koruyan uzun paltosunun aksine deri bir ceket, boynunda orak-çekiç kolyesinin yerine küçük bir muska, ayaklarında uzun botlarının yerine tımberland ayakkabı çok değişmişti Alper. Yıllarca ulaşamadığım canım dostum kadiköyde birden karşıma çıkmıştı hemen ona koşmaya başladım Alper abi dedim durup bana baktı tanıdı tabi tanımaz olur mu hiç? Sonra eskisinin aksine sessizce "Kamil" dedi. Gözlerim doldu gözlerim gökkuşağının tüm renklerini içinde barındıran bulutlar gibi su serpmeye başladı, serpilen yaşları Alper eliyle tutmak için tepki vermeye çalıştı ama durdu başını öne eğerek. Koştum tekrar sanki 100 metre yarışlarına katılmış uluslararası bir atlet gibi Alper'e sarıldım sıkıca, dile kolay tam 3 yaşından beridir tanıyordum canım Alper abimi beni o büyüttü, o Kamil yaptı, herşeyi o öğretti sonra da hiçbir şey olmamış gibi çekip gitti ah be Alper abi neden böyle yaptın soramadım sana ama güneşin üstünde hiç olmamış yıldızlara bile sordum bu deli soruyu ama sana soramadım be abi.

Sarıldım, kokladım tam 25 yıl olmuş yetmedi ama bırakmadım sarılmayı bırakmadım koklamayı.....

Abi dedim neden ? Ama konuşmadı hiç, başını sağa sola sallayarak. Gidip Moda sahilinde Gregop cafeye oturduk konuştuk, hasret giderdik ama tanıdığım Alper abi çok değişmişti.

Sonra anlatmaya başladı 1980 darbesinden sonra içeriye alınmasından hemen sonra Esin onunla görüşmeye gelmiş o aralar ama sonrasında birdaha da gelmemiş Esin'e çok âşıktı Esin de onu seviyordu bende Esin'i seviyordum bunu ilk kez bugün söyledim Alper abiye ama Alper abi onu daha çok haketmişti bunu biliyordum. Hak ediyor derken mesela Alper abi ona hep şiir kitabı hediye ederdi her kitapta bir harf yuvarlak içine alırdı ve benim hiçbir zaman başaramayacağım birbirinden mükemmel romantik kelimeler elde edilirdi bu yuvarlaklardan. Uzun zaman haber alamamış Esinden, sonra yani 10 yıl sonra Esinin evlendiğini öğrenip hayata küsmüş koca dev Alper, darbenin yıkamadığı adamı sevdiği kadın yıkabilmişti. Abi deyip sarıldım ağladım o da ağladı ve ilk kez ağlamıştı, onu böyle görmek karanfillerin kopartılıp kurutulması gibi birşeydi. Ecevit affından yararlanıp çıkan Alper abi 5 yıl boyunca Kadıköye yerleşip hayattan sıkılmış herkesin sığındığı liman olan sahaf dükkanı açmış, bugün güzel bir bahar günü yani 28 Nisan Alper abinin doğum günü 45 yaşına girmiş kocamış çınar. Geçmişteki günleri konuştuk Esin dedi başka da birşey demedi ve bir daha görmemiş Esin'i. Aşık olduğumuz kadın Esin ise kocasını öldürüp cezaevine girmiş diye duydum en son ve bunu söyledim Alper abiye ama ağlamaktan birşey diyemedi.

Ah be Esin seni mücadelesi gibi sevip sana güzel şiirler okuyup gözlerinin içine umut damlatan adamı neden terkettin bilmiyorum, sen de pişmansın biliyorum ama bağzı şeyler değişmiyor artık ne Alper abinin kaybettiği yıllar ne senin bir katil olman ne de benim romantik olamayışım.

Belki güzel bir bahar günü Esin'e rastlar, onun hikayesini de anlatırım..